با هم

               آلبوم ها را ورق میزنیم

      ...

        و همه و همه خاطره های گذشته و مورورشان بود و بس

   ...

                          و همه و همه ناراحت کننده تر از زندگی ـ حال

      ...

                           و به آلبوم ـ من میرسیم

                               او میخندد و من مجبورانه مجبور به خندیدن هستم

                میگوید نصف سرم چشم بوده است و

                               قاه قاه میخندد

                                            و من متعجب فقط نگاهش میکنم

                  ...

                             و حال

                                  کم کم

                                          دارم

                                              باور میکنم

                                                  که

                                                    چشمانم

                                                            گرد و قلمبه

                                                                    است

                                                                         مانند

                                                                                 صورتم

                                                                                          ...

               و شاید او به همین دلیل است که به من می گوید:

                                                                                      گردالی